Stel je voor: je komt een team binnen. De een stuitert van energie, de ander zit zen op z’n stoel, iemand anders checkt z’n lijstje voor de derde keer, en weer een ander neemt binnen twee minuten het voortouw. Chaos? Nee hoor, gewoon een team vol kleuren. Welkom in de wereld van DISC.

Je vult een vragenlijstje in (kost je net zoveel tijd als een cappuccino opdrinken) en voilà: je krijgt een kleur. Of eigenlijk: een mix van kleuren. Rood voor de doeners, geel voor de praters, groen voor de verbinders en blauw voor de perfectionisten. Klinkt overzichtelijk toch?

Maar eh… klopt het allemaal wel zo lekker? Laten we ‘ns even goed kijken: waar zit de kracht van DISC en wanneer slaat het door in kleurenblindheid?

De zin van DISC (oftewel: waarom ik fan ben)

DISC is lekker laagdrempelig. Je hoeft geen psychologische graad te hebben om er iets mee te kunnen. Het geeft taal aan gedrag. En dát is goud waard in teams waar communicatie soms voelt als een potje hints zonder winnaars.

Snap je eenmaal dat die rode collega geen hork is maar gewoon snel wil, dat die groene collega geen nee-zegger is maar harmonie zoekt, en dat de blauwe collega niet zeurt maar zekerheid wil… dan valt er ineens een hoop op z’n plek. Het wordt allemaal net een beetje zachter, leuker en efficiënter.

Het mooie van DISC? Het opent het gesprek. Over wie je bent. Hoe je werkt. En hoe je elkaar soms ook gewoon even flink in de weg kunt zitten (maar daarna weer samen koffie kunt drinken). Het is niet zweverig, niet wollig – gewoon lekker praktisch.

De onzin van DISC (oftewel: laten we niet overdrijven)

Maar ja, laten we ook eerlijk zijn. Het is en blijft een tool. Geen waarzeggerij. Geen exacte wetenschap. Sommige mensen nemen hun kleur zó serieus dat je zou denken dat het hun sterrenbeeld is. ‘Ik ben nou eenmaal rood, dus ik zeg gewoon altijd wat ik denk.’ Uh… nee, je bent ook nog gewoon een mens met keuzes.

De wetenschap is er ook niet unaniem over. De betrouwbaarheid van de test is niet altijd top en mensen kunnen zomaar verschuiven in kleur als je ze op een andere dag test (met koffie, zonder koffie, na een rotdag – het maakt uit).

En ja, dan heb je nog het commerciële circus eromheen. Trainingen, certificaten, kleurtjes op mokken, stickers op je laptop… je zou bijna vergeten dat het gaat om mensen en niet om merchandise.

Dus: is het nou zin of onzin?

Beetje van beide. DISC is als een goede playlist: als je ‘m op het juiste moment inzet, kan het sfeer maken. Maar als je ‘m op repeat zet zonder na te denken, gaan mensen zich eraan ergeren.

Gebruik DISC om nieuwsgierigheid te prikkelen, om verschillen te begrijpen, om de samenwerking soepeler te maken. Maar: blijf kritisch. Laat mensen niet vastroesten in een kleur. En geef altijd ruimte voor nuance, groei en verandering.

Tot slot

Ik gebruik DISC al sinds 2013 in mijn trainingen. En ik ben fan. Omdat het werkt. Omdat teams er beter van worden. Omdat mensen elkaar beter gaan snappen. Maar ik blijf ook altijd vragen stellen. Want hokjes zijn handig, zolang ze deuren openhouden in plaats van mensen vastzetten.

Hoe kijk jij hier eigenlijk naar? Sta jij al gekleurd in het leven – of heb je juist kleur bekennen nog even uitgesteld?